Edward Drescher

Edward Wilhelm Drescher urodził się 23 października 1912 roku w Biłgoraju. Dzieciństwo spędził w Kaliszu, gdzie jego ojciec pracował jako sędzia. Ukończył Gimnazjum im. Adama Asnyka w 1930 roku, a następnie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach w 1936 roku ukończył Szkołę Podchorążych Sanitarnych Rezerwy z wyróżnieniem, a dyplom lekarski uzyskał w 1937 roku.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako lekarz, walczył w bitwie nad Bzurą i obronie Warszawy. Był jeńcem obozu w Łowiczu, po zwolnieniu wrócił do pracy w klinice. W 1940 roku wstąpił do ZWZ, działał pod pseudonimami „Bogusz” i „Gustaw”. Uczestniczył w tajnym nauczaniu, a w czasie powstania warszawskiego współorganizował szpital polowy przy ul. Hożej 53, kierując punktem opatrunkowym batalionu „Zaremba”-„Piorun”. Po upadku powstania przedostał się do Podkowy Leśnej, a następnie pracował jako lekarz w Zakopanem.

Po wojnie, w 1945 roku, organizował służbę zdrowia na wybrzeżu, początkowo w Sopocie. W 1947 roku objął stanowisko inspektora szpitalnictwa w Szczecinie, a od maja tegoż roku ordynatora oddziału chirurgii dziecięcej. Był twórcą i wieloletnim kierownikiem Kliniki Chirurgii Dziecięcej w Szczecinie. W latach 1956-1959 pełnił funkcję prorektora Pomorskiej Akademii Medycznej do spraw klinicznych. W 1961 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1973 - profesorem zwyczajnym.

Działalność naukowa i organizacyjna Edwarda Dreschera obejmowała m.in. wprowadzenie chirurgii dziecięcej do programu nauczania w akademiach medycznych, wyszkolenie 28 specjalistów, współpracę przy tworzeniu Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych oraz edycję kwartalnika „Progress in Pediatric Surgery”. Był autorem ponad 90 prac naukowych, a także publikacji z zakresu deontologii i bioetyki, współtworząc Zasady Etyczno-Deontologiczne Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w 1967 roku.