Antoni Franciszek Kłossek

Antoni Franciszek Kłossek urodził się 6 października 1890 roku w Biłgoraju. Kształcił się w szkole średniej w Rostowie nad Donem, a następnie studiował medycynę w Charkowie, którą ukończył w 1914 roku. Dyplom lekarza uzyskał w 1916 roku. W czasie działań wojennych w latach 1914-1918 pracował jako lekarz na froncie, a w latach 1917-1919 był ordynatorem oddziału zakaźnego w szpitalu miejskim w Rostowie nad Donem.

Po powrocie do Polski podjął pracę w wojskowych szpitalach epidemiologicznych w Sandomierzu, Tomaszowie Mazowieckim i Starachowicach, gdzie pełnił funkcję dyrektora. Następnie pracował w punkcie repatriacyjnym w Baranowiczach (1921-1922) oraz jako lekarz powiatowy w Mławie. Od 1934 roku prowadził wolną praktykę lekarską w Lublinie, specjalizując się w chorobach wewnętrznych i dziecięcych.

Podczas II wojny światowej nadal praktykował jako lekarz. W 1945 roku objął funkcję szefa Służby Sanitarnej Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych Wojska Polskiego. W latach 1946-1950 był dyrektorem Miejskiego Szpitala Klinicznego im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Był członkiem Rady Izby Lekarskiej w Lublinie, a w latach 1948-1950 jej ostatnim prezesem. Należał również do Lubelskiego Towarzystwa Lekarskiego.

Od 1944 roku działał w Stronnictwie Demokratycznym, z ramienia którego był posłem do Krajowej Rady Narodowej, zasiadając w Komisji Zdrowia. Pełnił także funkcję przewodniczącego Komitetu Odbudowy Warszawy i Komitetu Radiofonizacji Kraju.

Został odznaczony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł 7 sierpnia 1951 roku w Lublinie i został pochowany na cmentarzu przy ulicy Lipowej. Był żonaty z Zofią Teresą Kłossek, z którą miał syna Czesława (1917-1944), który zginął w Powstaniu Warszawskim.