Wacław Żmudzki

Wacław Żmudzki urodził się 14 sierpnia 1872 roku w Biłgoraju. Jego matką była Marianna z domu Lekan. Edukację rozpoczął w gimnazjum w Białej Siedleckiej, a następnie studiował prawo w Szkole Głównej w Warszawie.

Jako młody człowiek brał udział w manifestacji „Kilińczyków” przeciw zaborcy pod pomnikiem Kilińskiego w setną rocznicę insurekcji kościuszkowskiej, zorganizowanej przez Ligę Narodową. W wyniku tego został zesłany w głąb Rosji, prawdopodobnie w latach 1893-1895 do miejscowości Biełogrod.

Kontynuował studia prawnicze w Dorpacie, ale po konflikcie z profesorem, którego spoliczkował, musiał opuścić uczelnię i przedostać się do Galicji. We Lwowie, bez dokumentów i środków do życia, zatrzymał się u przyjaciela Zdzisława Dębickiego. Dzięki zaradności i imponującej postawie otrzymał pracę jako instruktor pływania, a później, dzięki pomocy Bronisława Szwarce, został urzędnikiem w Banku Zaliczkowym. Ukończył studia prawnicze we Lwowie i pozostał tam do końca życia.

Ożenił się z Marią Parniewską, poznaną na zesłaniu, jedną z pierwszych studentek lwowskiego uniwersytetu. Mieli dwóch synów: Władysława i Wacława. Obaj zginęli w obronie Lwowa - młodszy Wacław jako szesnastoletni uczeń gimnazjum w listopadzie 1918 roku, starszy Władysław w 1920 roku.

W niepodległej Polsce Żmudzki był cenionym dyrektorem Banku Zaliczkowego. Jednak bezpodstawne oskarżenia o nieprawidłowości doprowadziły go do załamania psychicznego. Wycofał się z życia publicznego, codziennie odwiedzał groby synów. Zmarł w 1925 roku i spoczął na cmentarzu Łyczakowskim.