Menachem Mendel Morgenstern

Menachem Mendel Morgenstern urodził się w 1787 roku w Biłgoraju, w rodzinie przeciwników chasydyzmu. Mimo to ojciec zapewnił mu gruntowną edukację religijną - w wieku 13 lat znał cały Talmud. Pobierał też nauki świeckie, kształcąc się na aptekarza we Lwowie. Jego duchową drogę ukształtowali mistrzowie: Jaakow Icchak ben Aszer, Simcha Binem z Przysuchy oraz Widzący z Lublina.

Po śmierci swego mistrza, Simchy Binema, stanął na czele radykalnej grupy chasydów. Początkowo przebywał w Tomaszowie, ale w 1829 roku osiedlił się w Kocku, gdzie założył własny ośrodek życia chasydzkiego. Głosił, że istnieje tylko jedno objawienie i jedna wola Boża, do poznania której powinien dążyć każdy chasyd. Podkreślał wagę spontaniczności w religii, odrzucając zewnętrzne rytuały i akcentując służenie Bogu całą duszą.

W 1839 roku Morgenstern doznał mistycznej iluminacji. Zaczął nauczać, że człowiek jest cząstką Boga i nie może być sądzony za swoje uczynki. Łamał publicznie przykazania Tory, w tym szabat, co wywołało bunt części jego zwolenników. Część uczniów, pod wodzą Mordechaja Josefa Leinera, odeszła, zakładając własną społeczność w Izbicy. Rozgoryczony cadyk zamknął się w izbie przy bet ha-midraszu, gdzie spędził ostatnie dwadzieścia lat życia. Posiłki przyjmował przez okno, a nauki przekazywał tylko najbliższym uczniom, nie pozwalając ich spisywać.

Zmarł 27 stycznia 1859 roku w Kocku. Jego syn, Dawid Morgenstern, kontynuował dzieło ojca, tworząc dynastię Morgensternów, która przetrwała do wybuchu II wojny światowej.